1. organiczne
2. mineralne
3. jednoogniskowe
4. wieloogniskowe

Ze względu na zmianę trybu naszego życia okulary stają się nieodzownym elementem naszej codzienności. Używamy je do czytania, pracy przy komputerze, oglądania telewizji czy poprawy widzenia w życiu codziennym. Okulary mogą być też ozdobą – jak na przykład okulary przeciwsłoneczne. Najważniejszym elementem okularów są soczewki okularowe – szkła okularowe.

Soczewki okularowe możemy podzielić na mineralne i organiczne. Mineralne to popularnie nazywane „szklanymi” charakteryzują się dużą odpornością na zarysowanie, ale szczególnie przy większych mocach odczuwalny jest ich ciężar. Podstawową wadą jest kruchość materiału . Podczas upadku, czy po uderzeniu szkła tłuką się. Z tego głównie powodu nie są one zalecane kierowcom, dzieciom oraz osobom mających trudności z poruszaniem.

Soczewki organiczne – popularnie zwane plastikowymi. Pierwsze soczewki organiczne wykonane były z tworzywa o nazwie CR39 (żywica utwardzalna). Materiał CR39 i jego pochodne nadal są wykorzystywane w optyce. Wadą tego rodzaju szkieł jest mała odporność na zarysowania. Dlatego są one powlekane specjalną warstwą utwardzającą. Nie zmienia ona wartości optycznych ale podnosi tylko wytrzymałość na zarysowania.

Następcą soczewek organicznych są soczewki wykonane z poliwęglanu. Poliwęglan jest termoplastycznym materiałem organicznym. Wykorzystywany jest od 1969 w produkcji m.in. okularów przeciwsłonecznych. Jest on bardzo odporny na uszkodzenia oraz bardzo lekki. Jednakże jak wszystkie materiały pochodzenia organicznego jest wrażliwy na zarysowania. Ma jednak dodatkową zaletę, jego podstawowy indeks (indeks jest miernikiem grubości soczewki) jest wyższy w porównaniu do soczewek organicznych. Jest zalecany np. kierowcom, ze względu na bardzo dużą odporność na uszkodzenia.

Kolejnym istotnym podziałem, który można dokonać przy soczewkach okularowych to podział na jednoogniskowe i wieloogniskowe. W przypadku gdy szkło ma jedną moc mamy do czynienia ze szkłem jednoogniskowym. Zapewnia ono dobre widzenie z dali lub bliży u osób wymagających korekcji. Jeżeli osoba korzystająca z okularów do bliży chciałaby spojrzeć przez nie do dali, obraz będzie „rozmywał się”. Aby uniknąć tego efektu i pomóc mięśniom akomodacyjnym, które zatracają swoją elastyczność firmy optyczne skonstruowały szkła o złożonej budowie umożliwiające widzenie zarówno z bliska jak i daleka. Szkło składa się kilku mocy, np. na dole szkła mamy moc +1,5 Dpt., zaś u góry szkła –1,0 Dpt. Do soczewek wieloogniskowych zaliczany szkła : dwuogniskowe, trójogniskowe, progresywne oraz przeznaczone do pracy monitorem do tzw odległości pośrednich. Wadą szkieł wieloogniskowych jest ich wyższa cena w porównaniu do jednoogniskowych. Jednakże dla osób, które zaryzykowały i poniosły koszt ww szkieł stają się one nieodzownym elementem życia. Zastępują one czasem i trzy pary okularów ( w rezultacie koszt okularów ze szkłami wieloogniskowymi może nie być taki wysoki).

Wszystkie polerowane szkła powodują, iż światło padające na nie odbija się. Aby zniwelować ten efekt i jednocześnie sprawić, by więcej światła docierało do siatkówki na soczewki okularowe nakładana jest powłoka antyrefleksyjna. Powłoki różnią się między sobą kolorem (mogą być złote, niebieskie, zielone), ilością przepuszczanego światła oraz łatwością czyszczenia. Nowoczesne powłoki są mało podatne na ubrudzenia, a po ewentualnym ubrudzeniu łatwo się czyszczą.

Szkła można wzbogacić jeszcze barwieniem- jednolitym czy też gradalnym. Jest to dobre rozwiązanie dla osób potrzebujących korekcji okularowej, a pragnących nosić szkła korygujące przeciwsłoneczne. Odmianą tego rodzaju szkieł są szkła fotochromowe. Nowa generacja tych szkieł posiada nieznaczne zabarwienie początkowe oraz około 85 % zabarwienia końcowego. Zaletą tych szkieł jest ich samoistne dopasowywanie stopnia zabarwienia do panujących warunków – jasne w pomieszczeniach i ciemne w słońcu latem czy zimą.

Polecamy strony www.hoya.pl www.essilor.pl

Do góry